தங்கத் தட்டில் தொடங்கி வெறுங்கையில் முடிந்தது — இலங்கையின் 1948முதல் 2020வரையிலான பொருளாதார வீழ்ச்சியின் வேர்கள்

அறிமுகம்

1948இல் பிரித்தானியரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றபோது, இலங்கை (அப்போது சிலோன்) ஆசியாவின் இரண்டாவது செல்வந்த நாடாக இருந்தது — ஜப்பானுக்கு அடுத்தபடியாக. அமைதியான ஜனநாயகம், வளமான தேயிலைப் பொருளாதாரம், வளர்ந்த உள்கட்டமைப்பு, திறமையான நிர்வாகம், சிறந்த சுகாதார-கல்வி அமைப்பு — இவை அனைத்தும் இருந்த ஒரு நாடு, எப்படி 70 ஆண்டுகளுக்குள் 2022இல் அதன் வரலாற்றின் மோசமான கடன் இயல்புநிலைக்குள் சென்றது? இந்தக் கேள்விக்கான பதில், 2020க்குப் பிறகான தவறுகளில் இல்லை — அது சுதந்திரத்திற்குப் பிறகான ஏழு தசாப்தங்களில் புதைந்திருக்கிறது.

1. ஆரம்பமே ஒரு பலவீனத்துடன்: காலனித்துவ ஏற்றுமதிப் பொருளாதாரம்
பிரித்தானியர் சிலோனை தேயிலை, ரப்பர், தேங்காய் ஏற்றுமதிக்காக மட்டுமே வடிவமைத்திருந்தனர். 1948 சுதந்திரத்திற்குள் மக்கள்தொகையின் நுகர்வுப் பழக்கமே இறக்குமதியைச் சார்ந்திருக்கும் வகையில் ஏற்கெனவே உருவாகியிருந்தது. 1947ஆம் ஆண்டிலேயே வர்த்தக மீதி பாதகமான நிலைக்குச் சென்றது — 1945இல் இருந்த உபரி, இரண்டு ஆண்டுகளில் பாரிய பற்றாக்குறையாக மாறியது, ரப்பர் விலை வீழ்ச்சி போன்ற உலகச் சந்தை ஏற்ற இறக்கங்களால் இது இன்னும் மோசமடைந்தது. அதாவது, சுதந்திரம் பெறும் நாள் முதலே நாடு கட்டமைப்பு ரீதியான வர்த்தகப் பற்றாக்குறையுடன் தொடங்கியது — இது தற்செயலான ஒரு நிகழ்வு அல்ல, ஒரு நிரந்தர அமைப்புமுறைப் பிரச்சினை.

2. நலன்புரி அரசு: ஒரு சிறந்த கொள்கை, ஆனால் நிதி ஒழுங்கின்றி நடத்தப்பட்டது
இதை முதலில் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் — இலவசக் கல்வி, இலவசச் சுகாதாரம், மானிய அரிசி விநியோகம் ஆகியவை தவறான கொள்கைகள் அல்ல; உண்மையில் இவை இலங்கையின் மிகப் பெரிய சாதனைகளில் ஒன்று. இன்றும் இலங்கையின் கல்வியறிவு விகிதமும் ஆயுட்காலமும் வளர்ந்த நாடுகளுக்கு நிகரானவை — இதற்குக் காரணம் இந்த நலன்புரி அமைப்புதான். ஒரு நாடு தன் மக்களுக்கு இலவச கல்வியும் சுகாதாரமும் வழங்குவது நல்லதுதான்; பிரச்சினை அந்தக் கொள்கையில் இல்லை.

பிரச்சினை என்னவெனில் — இந்த நலன்புரித் திட்டங்களுக்கு இணையாக, அதற்கேற்ற வருவாய் ஆதாரத்தை அரசு உருவாக்கவில்லை. 1956இல் தேசியமயமாக்கல் கொள்கைகள் அமல்படுத்தப்பட்டு, தனியார் தொழில்களும் வெளிநாட்டு தோட்டங்களும் அரசுடைமையாக்கப்பட்டபோது, அந்தச் சீர்திருத்தங்கள் ஏழைகளுக்குப் பலனளித்த போதிலும், அதிகரித்துவரும் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை போன்ற அடிப்படைப் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளை அவை தீர்க்கவில்லை. இந்தத் தசாப்தங்களில் நிதிப் பற்றாக்குறை சராசரியாக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 7-10% என்ற உயர்ந்த அளவில் தொடர்ந்து நீடித்தது. அதாவது — நலன்புரி அரசு நாட்டுக்கு நல்லதே, ஆனால் அதை நிதி ரீதியாக நிலைநிறுத்தத் தவறியதே உண்மையான தவறு.

3. இனவாத அரசியல் — பொருளாதாரத்தை விட ஆபத்தான விலை
அரசியல் தலைமை விரைவிலேயே பெரும்பான்மை இனத்தின் மோசமான உணர்வுகளுக்கு இணங்கத் தொடங்கியது, வெறுப்புணர்வு கொண்ட ஒரு மதகுரு பிரிவால் தூண்டப்பட்டு. தொடர்ச்சியான அரசுகள் இனவாத அரசியல் அட்டையை விளையாடின, தமிழ் சிறுபான்மையினர் மீதான பாகுபாட்டை அதிகரித்தன — இது விடுதலை இயக்கங்களுக்கு விதை பதித்தது, 1983இல் முழுமையான வன்முறை மோதலாக உருவெடுத்தது. பேரழிவு தரும் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் இந்த உள்நாட்டு அமைதியின்மையை இன்னும் மோசமாக்கின. இது இலங்கையின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: பொருளாதார நெருக்கடியும் அரசியல்/இனவாத முடிவுகளும் ஒன்றையொன்று தொடர்ந்து தீவிரப்படுத்தும் சுழற்சியில் இருந்தன.

4. 1956–1977: மூடிய பொருளாதாரம், தேக்கமும் புதிய பலவீனங்களும்
இதே காலகட்டத்தில், பொருளாதார ரீதியாகவும் ஒரு தவறான திசைத் திருப்பம் ஏற்பட்டது. தேசியமயமாக்கல் கொள்கைகளுடன் சேர்ந்து, அரசு இறக்குமதி மாற்று (import substitution) கொள்கையையும், கடுமையான வர்த்தகக் கட்டுப்பாடுகளையும் கடைப்பிடித்தது — உள்நாட்டு தொழில்களைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில். இது குறுகிய காலத்தில் சில உள்நாட்டுத் தொழில்களைப் பாதுகாத்தாலும், நீண்டகாலத்தில் நாட்டின் ஏற்றுமதித் திறனையும் போட்டித்தன்மையையும் பலவீனப்படுத்தியது. வெளிநாட்டு நாணயப் பற்றாக்குறை காரணமாக அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்குக் கூட ஒதுக்கீட்டு முறை (rationing) அமல்படுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது; வேலைவாய்ப்பின்மை அதிகரித்தது, இளைஞர் அதிருப்தி வளர்ந்தது — இதுவே 1971 இளைஞர் கிளர்ச்சிக்கும் ஒரு பின்னணியாக அமைந்தது.

1977இல் பொருளாதாரம் திறக்கப்பட்டது — இறக்குமதிக் கட்டுப்பாடுகள் தளர்த்தப்பட்டன, வெளிநாட்டு முதலீடு ஊக்குவிக்கப்பட்டது. இது ஒரு தேவையான, நேர்மறையான சீர்திருத்தமே. ஆனால் இதற்கு இணையாக, பெரிய அளவிலான உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்கள் (மகாவலி நீர்ப்பாசனத் திட்டம் போன்றவை) துரிதப்படுத்தப்பட்டு, அவை பெருமளவும் வெளிநாட்டுக் கடன் மூலமே நிதியளிக்கப்பட்டன. அதாவது பொருளாதாரம் திறக்கப்பட்ட அதே தருணத்தில், நாடு ஒரு புதிய கடன் சுழற்சிக்குள்ளும் நுழைந்தது.

5. 26 ஆண்டுக் கால உள்நாட்டுப் போர் (1983–2009): மிகப் பெரிய வடிகால்
இது இலங்கையின் பொருளாதார வீழ்ச்சியின் மிக முக்கியமான ஒற்றைக் காரணி எனலாம். மூன்று தசாப்தங்களாக:
தேசியப் பட்ஜெட்டின் பெரும் பகுதி பாதுகாப்புச் செலவுக்கே சென்றது
வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் அரசியல் அபாயம் காரணமாக விலகி நின்றனர்
வடக்கு-கிழக்குப் பிராந்தியங்களின் பொருளாதாரம் முற்றிலும் சிதைந்தது
சுற்றுலாத் தொழில் — இன்று வரை நாட்டின் முக்கிய அந்நிய செலாவணி ஆதாரங்களில் ஒன்று — பெரும் பாதிப்புக்குள்ளானது
போரின்போதே, முரண்பாடாக, 2005-2009 காலப்பகுதியில் பொருளாதாரம் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 7% வளர்ந்தது — ஆனால் இது போரின் தீவிரத்துடன் இணைந்து நடந்தது, நீடித்த அமைதியின் அடித்தளத்தில் அல்ல.

6. போருக்குப் பிந்தைய “கடன் வாங்கி கட்டு” மாதிரி (2009–2019)
போர் முடிவடைந்தபின் 2010–2013 காலகட்டத்தில் பொருளாதாரம் சராசரியாக ஆண்டுக்கு 7.5% என்ற உயர் வளர்ச்சியை அடைந்தது, முக்கியமாக கட்டுமானம், சுற்றுலா, தகவல் தொடர்பு, வங்கி-நிதித் துறை போன்றவற்றால் இயக்கப்பட்டது. ஆனால் இதே காலகட்டத்தில் ஒரு ஆபத்தான போக்கும் தொடங்கியது: ஏற்றுமதி மோசமாகச் செயல்பட்டது, இறக்குமதி கடுமையாக அதிகரித்தது, இதன் விளைவாக வர்த்தகப் பற்றாக்குறை சுமார் $9 பில்லியனாக உயர்ந்தது. அக்கால அரசின் கீழ் பிரம்மாண்டமான உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்கள் (பெரிய துறைமுகம், விமான நிலையம், நெடுஞ்சாலைகள்) கட்டப்பட்டன — இவற்றில் பெரும்பாலானவை வெளிநாட்டுக் கடன்களால் நிதியளிக்கப்பட்டன, ஆனால் பொருளாதார ரீதியாக லாபகரமாக இருக்கவில்லை. இதுவே பிற்காலத்தில் “கடன் பொறி” எனும் விமர்சனத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது.

இதற்கிடையே, 2008 உலகளாவிய நிதி நெருக்கடி நாட்டின் அந்நிய செலாவணி இருப்பை வடித்தெடுத்தது, தொடர்ச்சியான அரசுகளின் பொருளாதார நிர்வாகக் குறைபாடு பட்ஜெட் பற்றாக்குறை மற்றும் கொடுப்பனவு சமநிலை பற்றாக்குறை என்ற இரட்டைச் சவால்களை உருவாக்கியது. அதாவது 2008–2009 காலகட்டத்திலேயே இலங்கை முதன்முறையாக IMF உதவியை நாட வேண்டிய நிலைக்குச் சென்றது — 2022 நெருக்கடிக்கு பல வருடங்கள் முன்பே.

7. அரசியல் ஊழல் — தசாப்தங்களாக ஆழமாகிய ஒரு வடிகால்.
போருக்குப் பிந்தைய இந்தக் கடன்-அடிப்படை வளர்ச்சி மாதிரியுடன் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருந்த இன்னொரு காரணி — அரசியல் ஊழல். இது வர்த்தகப் பற்றாக்குறையையும் நலன்புரிச் செலவையும் விடக் குறைவாகப் பேசப்படுகிறது, ஆனால் அதே அளவு — சில நேரங்களில் அதை விட ஆழமான — தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இலங்கையின் முதல் லஞ்ச ஒழிப்புச் சட்டம் 1883இலேயே கொண்டுவரப்பட்டது — ஆசியாவின் மிகப் பழமையான சட்டங்களில் ஒன்று. 140 ஆண்டுகால சட்டங்கள், நடைமுறைகள் இருந்தும், ஊழலை நிறுத்துவதில் அவை உண்மையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை — இது இலங்கையில் ஒரு நீண்டகால, ஆழமாக வேரூன்றிய நோயாகவே இருந்து வந்துள்ளது.

2004 இந்தியப் பெருங்கடல் சுனாமிக்குப் பின், இலங்கை நிவாரண-மறுசீரமைப்புக்காக சுமார் $3.2 பில்லியன் சர்வதேச உதவி வாக்குறுதிகளைப் பெற்றது. ஆனால் இந்த நிதியின் செயல்படுத்தலில் கடும் மோசமான நிர்வாகக் குறைபாடு இருந்ததாக கணக்குத் தணிக்கையாளர் தலைமை அலுவலகத்தின் தணிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டின — பேரழிவின் போதே பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வர வேண்டிய நிதி முழுமையாக சென்றடையவில்லை.
ஊழல் அளவைக் காட்டும் குறியீடுகள் 2004-2005 காலகட்டத்திற்குப் பின் கடுமையாக உயர்ந்தன; 2015-2019 காலகட்டத்தில் தற்காலிகமாகக் குறைந்தாலும், 2019க்குப் பின் மீண்டும் இன்னும் அதிகமாக உயர்ந்தது. முரண்நகையாக, 2015 அரசு ஊழலுக்கு எதிரான உணர்வுகளாலும், நல்லாட்சி வாக்குறுதிகளாலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது — ஆனால் ஊழலுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுப்பதில் தோல்வியடைந்ததோடு, மத்திய வங்கி பத்திரக் கூத்து போன்ற பாரிய ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளையும் சந்தித்தது.

அக்காலத்திய ஆட்சியாளர்கள் அதிகாரப்பூர்வமாக அபார வளர்ச்சி எண்களைப் பதிவு செய்தாலும், அந்த வளர்ச்சி ஒரு குறிப்பிட்ட வகையினதாகவே இருந்தது — நெடுஞ்சாலைகள், விமான நிலையம், கோபுரம் போன்ற பிரம்மாண்டமான உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்கள் ஊழலால் கறைபடிந்திருந்தன. பின்னாளில், ஆளும் குடும்பம் ஒன்று ஊழலை ஒரு “கள்வர் ஆட்சி” (kleptocracy) நிலைக்கே கொண்டு சென்றதாக பரவலாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது — குடும்பமும் நண்பர்களும் முக்கியமான அரசுப் பதவிகளில் நியமிக்கப்பட்டு, பொதுநிதியை கொள்ளையடிக்கும் பணியை மேற்பார்வையிட்டதாக பல அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்த ஆட்சி மாதிரி, போட்டித்தன்மையைக் குறைத்து, ஒரு குடும்பத்தையும் இராணுவ ஆட்சியையும் மையமாகக் கொண்ட ஒரு ஏகபோக ஊழல் அமைப்பாக மாற்றியதாக ஆய்வாளர்கள் விவரிக்கின்றனர், சக்திவாய்ந்த உயரடுக்கினரின் ஆதரவுடன்.

2024ஆம் ஆண்டு ஊழல் புலனாய்வுக் குறியீட்டில் இலங்கை 180 நாடுகளில் 121வது இடத்தில் உள்ளது — 100க்கு 32 மதிப்பெண் மட்டுமே பெற்று, ஆசிய சராசரியை விடக் குறைவாக உள்ளது. மக்கள்தொகையில் 79% பேர் அரசாங்க ஊழலை ஒரு பெரும் பிரச்சினையாகக் கருதுகிறார்கள். அரசு நிதி அல்லது கடன் வாங்கிய பணத்தை ஒதுக்கும்போது, அதிக லாபகரமான திட்டங்களுக்குப் பதிலாக, அதிக லஞ்சம் அல்லது கமிஷன் தரும் திட்டங்களுக்கே அரசியல்வாதிகள் முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர் என்பதும் இந்த ஆய்வுகளில் தெளிவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அதாவது கடன் வாங்கப்பட்ட ஒவ்வொரு டாலரும் நாட்டின் மேம்பாட்டுக்குச் செல்லவில்லை — அதன் ஒரு பகுதி கமிஷனுக்கும், மற்றொரு பகுதி பொருளாதார ரீதியாக நியாயமற்ற “பெருமைத் திட்டங்களுக்கும்” சென்றது. மக்கள் கடனையும், வட்டியையும் சுமக்க வேண்டியிருந்தது — ஆனால் அந்தக் கடனின் பலன் முழுமையாக அவர்களை வந்தடையவில்லை.

8. கட்டமைப்பு ரீதியான வர்த்தகப் பற்றாக்குறை — மாறாத நோய்
2009 உள்நாட்டுப் போர் முடிவுக்கு வந்தபின், இறக்குமதியை நாடும் போக்கு இன்னும் அதிகரித்தது; 2022ஆம் ஆண்டில் இறக்குமதி மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 25.3% ஆக இருந்தது, ஏற்றுமதி வெறும் 17.74% மட்டுமே — இதன் இடைவெளி சுமார் $3 பில்லியன். இது ஒரு தற்காலிக நிலை அல்ல; இது சுதந்திரத்திற்குப் பின் 70 ஆண்டுகளாக தொடர்ந்த ஒரு நிரந்தர அமைப்புமுறைப் பண்பு. இந்த இடைவெளியை நிரப்ப நாடு எப்போதும் மூன்று வழிகளை மட்டுமே சார்ந்திருந்தது — வெளிநாட்டு வேலையாட்களின் பணவரவு, சுற்றுலா வருவாய், புதிய கடன். இது எந்த நேரமும் உடையக்கூடிய ஒரு சமநிலையே தவிர, நிலையான ஒன்றல்ல.

9. 2020க்கு முந்தைய நிலை — வெடிக்கத் தயாராக இருந்த குண்டு
இதனால், 2020 தொடங்கும்போதே இலங்கை:
7 தசாப்தங்களாக நீடித்த வர்த்தகப் பற்றாக்குறை
நல்லதொரு நோக்கத்துடன் தொடங்கப்பட்ட, ஆனால் நிதி ஒழுங்கின்றி விரிவாக்கப்பட்ட நலன்புரிச் செலவினங்கள்
1956–1977 மூடிய பொருளாதாரத்தால் இழந்த போட்டித்திறன்
26 ஆண்டுக் கால போரால் இழந்த வளர்ச்சி வாய்ப்பு
போருக்குப் பிந்தைய கடன் அடிப்படையிலான உள்கட்டமைப்பு முதலீடு
தசாப்தங்களாக ஆழமாக வேரூன்றிய அரசியல் ஊழல் — வளர்ச்சி நிதியையும் கடன் பணத்தையும் தொடர்ந்து கசியவைத்தது
2008 நிதி நெருக்கடியில் ஏற்கெனவே பலவீனமான அந்நிய இருப்பு
இவை அனைத்தும் குவிந்த ஒரு நாடாக இருந்தது. இந்நிலையில் 2019 வரிக் குறைப்பு, 2020 கோவிட், 2021 உரத் தடை ஆகிய மூன்று அதிர்ச்சிகள் ஒரே காலகட்டத்தில் மோதியபோது, ஏற்கெனவே பலவீனமான அடித்தளம் முழுமையாக இடிந்து விழுந்தது.

முடிவுரை
இலங்கையின் 2022 நெருக்கடியை ஒரு அரசின் தவறு என்று மட்டும் சுருக்கிப் பார்ப்பது வரலாற்றை புறக்கணிப்பதாகும். உண்மையில் அது 7 தசாப்தங்களாக குவிந்த கட்டமைப்புப் பலவீனங்களின் இறுதி வெடிப்பு. ஆசியாவின் இரண்டாவது செல்வந்த நாடாக தொடங்கிய இலங்கை, காலனித்துவ ஏற்றுமதிப் பொருளாதாரம், நிதி ஒழுங்கின்றி விரிவாக்கப்பட்ட நலன்புரி அரசு, இனவாத அரசியல் உருவாக்கிய 26 ஆண்டுக் கால உள்நாட்டுப் போர், 1956–1977 மூடிய பொருளாதாரத் தேக்கம், போருக்குப் பிந்தைய கடன் அடிப்படையிலான வளர்ச்சி மாதிரி, தசாப்தங்களாக ஆழமாக வேரூன்றிய அரசியல் ஊழல் — இவை ஒவ்வொன்றும் நாட்டின் பொருளாதார எதிர்ப்புத் திறனை படிப்படியாகக் குறைத்தன. இவற்றில் நலன்புரி அரசு போன்ற சில கொள்கைகள் தங்களளவில் நல்லவையே — ஆனால் நிதி ஒழுங்கின்றி நடத்தப்பட்டதே அவற்றின் தவறு; ஊழல் போன்றவை நேரடியாகவே ஒரு தீங்கு. 2019–2021 அரசியல் தவறுகள் இந்த நீண்டகால நோயின் அறிகுறிகளே தவிர, அதன் ஒரே காரணம் அல்ல. ஒரு நாடு தன் வளங்களால் மட்டும் செழிக்காது — அதை நிர்வகிக்கும் அரசியல் தேர்வுகளும், அந்தத் தேர்வுகளின் நீண்டகால விளைவுகளும்தான் இறுதியில் அதன் தலைவிதியை தீர்மானிக்கின்றன என்பதே இலங்கையின் கதை நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம்.